Wil jij de opleiding SPV gaan volgen? Dat past bij jou!

Cindy

Cindy Lammers (48 jaar) startte als ziekenverzorgende bij GGz Meerkanten (nu GGz Centraal) en behaalde binnen de organisatie haar verpleegkundige opleiding niveau 4. Ze werkt sinds 2006 voor de doelgroep kinderen & jeugd bij Fornhese de Rietschans. 

Wat mijn vak verder zo interessant maakt, is het netwerk dat je inzet. We worden overal bij betrokken of zoeken zelf sleutelfiguren die iets betekenen voor die jongere of ouders zelf op.

Variëteit is boeiend

Als sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV) houd ik me bezig met een breed scala aan jongeren en problematieken. In ons team verdelen we de cliënten en zien we dat er collega’s zijn die meer affiniteit en deskundigheid hebben voor de allerkleinsten dan voor de pubers. Die laatste leeftijdsgroep spreekt mij juist aan, de allerkleinsten hebben meer zorg nodig en met jongeren ga je een andere band aan. Die variëteit, dat is zo boeiend.

Snel schakelen en direct beslissen

Op de locatie waar ik werk  zijn diverse mogelijkheden; het gaat om deeltijdbehandeling, opname in de kliniek en crisis. De laatste hoort ook echt bij het vak SPV. Het ad hoc reageren, ter plekke besluiten en handelen, in een moment de rust zoeken. Dat vind ik erg leuk om op te pakken. Maar dit snelle schakelen en direct kunnen beslissen moet wel bij je passen.

Puzzelen met het netwerk

Wat mijn vak verder zo interessant maakt, is het netwerk dat je inzet. We worden overal bij betrokken of zoeken zelf sleutelfiguren die iets betekenen voor die jongere of ouders zelf op. We  nemen niet over, maar houden wel overzicht. Wat ook leuk is, is de diagnostiek; het uitvragen en zo de vraag achter de vraag boven tafel krijgen. Dat gepuzzel is mooi werk.

Doorgegroeid

Door de onregelmatigheid van de functie als ziekenverzorgster dacht Cindy destijds steeds vaker na over een andere baan. Een oplettende psychiater uit haar team zei in die periode tegen haar: “Wil jij niet de opleiding SPV gaan volgen? Dat past je wel!”.

Nooit spijt gehad

Ik weet nog dat ik dacht: Wil ik dit? Want opnieuw de boeken in leek me best een klus. Maar ik was echt toe aan wat anders en na een positief assessment startte ik in januari 2013 met de opleiding sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Het was een hele opgave, moet ik bekennen. Ik heb twee en een half jaar geen sociaal leven gehad, want mijn dagen waren gevuld met werken en leren. Taalkundig was het voor mij een uitdaging; de rapportages en verslagen volgden elkaar snel op en dat schrijven is niet helemaal mijn ding. In december 2014 was ik klaar en ben ik, toen dus als sociaal psychiatrisch verpleegkundige binnen de doelgroep kinderen & jeugd blijven werken. Terugkijkend vind ik het wel knap van mezelf en heb ik nooit spijt gehad van deze keuze.

Werken met jongeren is superleuk!

Werken met jongeren in de leeftijd van 6-18 jaar is superleuk! Vooral de pubers, daar heb ik wat mee. In gesprekken ga ik steeds met hen en hun ouders op zoek naar gezond afwijkend gedrag en de echte psychiatrische problematiek. Ik probeer dezelfde taal te spreken als de jongere; daar bereik ik meer mee dan met professionele afstand. Ik wil een lijntje met ze krijgen. Jongeren mogen mij ook gerust appen. Als ik niet reageer, weten ze dat ik vrij ben of later reageer. Dat respecteren ze. Ik weet dat niet alle collega’s zo werken maar het is mijn manier om contact te hebben.

Ik weet nog dat ik dacht: Wil ik dit? Want opnieuw de boeken in leek me best een klus. Terugkijkend heb ik nooit spijt gehad van deze keuze!

Als ik terugkijk en zie wat het werk als SPV bij deze doelgroep me heeft gebracht, denk ik gelijk aan een meisje van 18 jaar. Zij kwam bij me toen ze negen jaar was. Ze werd op school gepest en was fors ziek; borderline problematiek, suïcidepogingen; er was van alles met haar aan de hand. Ze kon ook niet meer thuis wonen. Daarna ging het een tijdje best okay met haar, ze ging op zichzelf wonen en onze band was goed maar ze bleef toch suïcide gedrag vertonen. Uiteindelijk heeft ze na veel wikken en wegen besloten om zich tijdelijk op te laten nemen op Zwaluw & Enk, voor intensieve specialistische groepspsychotherapie. Nu gaat het echt beter met haar; stap voor stap. Ze is bijvoorbeeld gestart met een opleiding. Ze appt me regelmatig om even bij te praten en dat voelt voor mij als waardering, het is een goed besluit geweest dat ze zich heeft laten opnemen. Dit is het échte SPV werk, jongeren steunen in wat ze doen, hen structuur geven; aanspreekpunt zijn!

Cindy

Zo houd ik mijn werk leuk

 

Ik ben wel een prater, ik moet soms spuien en dat helpt, dat doe ik dan op het werk met collega’s. We hebben een team waar dat kan en dat is fijn. Ik neem mijn werk niet mee naar huis. Soms blijft een jongere in mijn hoofd zitten, maar dan ga ik met mijn hond wandelen om daarna met een leeg hoofd terug te komen. Ik ben een nuchter iemand en heb ook geleerd om grenzen te stellen.

GGz Centraal is een grote organisatie, soms wat traag maar dat is bij elke zorginstelling. De administratie is wel toegenomen, en dat begrijp ik omdat ik me moet verantwoorden over wat ik doe maar wat minder mag zeker. Als SPV zijn we toch meer van het begeleiden en handelen en wat minder gericht op de administratie.

Binnen deze organisatie heb ik kunnen doen wat ik wilde en heb ik de nodige opleidingen en trainingen mogen volgen. Bijvoorbeeld de opleiding tot cognitief gedragstherapeutisch werker. Dat is fijn, zo blijf ik mezelf ontwikkelen!

Zie jij jezelf ook bij GGz Centraal werken?

Recente vacatures

Open sollicitatie

Ben je geïnspireerd en heb jij dezelfde ervaringen ondernomen? Kom dan eens met ons in contact als GGZ Centraal ook iets voor jou kan betekenen. Meld je aan voor onze job alert of stuur een open sollicitatie.